Na 40 jaar(!) in de jeugdhulpverlening en 38 jaar bij Kenter neemt Veroni te Rietmole in oktober afscheid van haar werk. Ze kijkt met plezier terug op alle mensen die ze onderweg heeft ontmoet.
40-jarige loopbaan
Veroni begon haar loopbaan niet direct bij Kenter. Na haar opleiding aan de Pedagogische Academie werkte ze eerst bij Browndale in Doetinchem. Ze begeleidde kinderen in een huiselijke omgeving. “Dat was heel intensief,” vertelt ze. “We woonden daar met zes kinderen en drie begeleiders en vormden eigenlijk een soort gezin.” Daar ontmoette ze ook haar man, met wie ze inmiddels óók 40 jaar samen is!
In 1988 verhuisde ze naar de regio Amsterdam en begon ze op het Medisch Kleuterdagverblijf “Margriet” in Aerdenhout, een voorloper van Kenter. Daar werkte ze jarenlang op behandelgroepen.
Die tijd noemt ze nog steeds “een gouden tijd”. Er was onder andere een zwembad, een kinderarts, een fysiotherapeut, een logopedist en veel ruimte om met kinderen én collega’s activiteiten te organiseren. Creatief en muzikaal wisten ze feestelijkheden op te leuken. Wat een plezier! Met de kinderen gingen ze een keer kamperen op het terrein. “Nu kunnen dat soort dingen helaas niet meer.”
Na 14 jaar op de groep maakte Veroni de overstap naar ambulante hulpverlening. Daar ontwikkelde ze zich ook tot videohometrainer en opleider en begeleidt ze oudergroepen rond thema’s zoals autisme. Obesitas werd de laatste jaren haar specialisme. Samenwerking is er met kinderarts, diëtisten, fysiotherapeuten, scholen.
Met YOUZ, GGD en Welzijn werkt Veroni aan preventieprogramma “Piep, zei de muis”. School en jeugdhulpverlening zijn gaan samenwerken in het Integraal kindcentrum (IKC). Veroni is verbonden aan de locatie in Beverwijk.
Begrip is de basis
Wat in al die jaren hetzelfde bleef, is haar interesse in opvoeden en ontwikkelen. “Ik hanteer het uitgangspunt dat ouders altijd het beste voor hun kind willen, maar dat dat bij sommige gezinnen niet lukt. Dan zijn wij er om deze gezinnen handvatten te geven en samen te puzzelen totdat we erachter komen wat een kind nodig heeft en wat dit vraagt van de ouder. Wat is haalbaar? En wat is goed genoeg?”
Verandering in de jeugdzorg
De grootste verandering in de jeugdzorg vindt Veroni de verschuiving van gelden van de provincies naar de gemeenten. “Sindsdien is administratie en tijdschrijven bijvoorbeeld een groter onderdeel geworden van mijn werk. Dat vind ik jammer.”
Een positieve verandering in de afgelopen 40 jaar vindt Veroni dat de rol van ouders veel groter is geworden. “Je moet je echt verdiepen in het hele gezinsleven. Daardoor bouw je heel veel vertrouwen op bij gezinnen.”
Waarom dit werk bijzonder blijft
Onlangs vertelde Veroni aan een moeder dat ze binnenkort stopt met werken. De reactie van de moeder raakte haar. De moeder moest huilen en vertelde hoeveel vertrouwen ze in haar had opgebouwd. “Niet gek natuurlijk, want ze legt haar hele leven bij me op tafel. Maar dat was wel een moment waarop ik besefte wat je voor iemand betekent.”
“Ik waardeer ook de samenwerking met collega’s, de vrijheid om mijn werk zelfstandig vorm te geven en vooral de momenten waarop er positieve ontwikkelingen zijn binnen een gezin. Daar word ik heel blij van.”
Tijd om los te laten
Nu haar pensioen in oktober dichterbij komt, is Veroni langzaam bezig met afronden, overdragen en opruimen. Ze vertelt dat ze nog oude notulen heeft liggen die dateren uit de tijd van vóór de computers.
“Ik moet echt gaan opruimen en dat doe ik onder andere door dingen weg te gooien. Ik weet wel dat ik het nooit helemaal ga kunnen loslaten. Ik blijf zeker contact houden met collega’s. Want met sommige collega’s werk ik ook al bijna 40 jaar samen.”
Niet alles verandert in één keer
Als ze één advies mag meegeven aan nieuwe collega’s is het dit: “Werk met bezieling, blijf nieuwsgierig en verwacht niet dat alles in één keer verandert. Kleine stappen zijn ook goede stappen.”